وقتی جست وجوی نشانه ها نگران ترتان می کند - مجله بوشهری ها

صبح لکه همان است که بود. چیزی که عوض شده حال شماست.

این رفتار نام دارد

پژوهشگران به این الگو سایبرکندریا می گویند - جست وجوی مکرر نشانه های سلامتی در اینترنت که به جای کم کردن نگرانی، بیشترش می کند. مقیاس دوازده سؤالی CSS-12 برای سنجش همین ساخته شده.

نکته کلیدی در تعریفش این است: مسئله جست وجو کردن نیست. جست وجوی سلامت رفتار عاقلانه ای است و دسترسی به اطلاعات پزشکی یکی از دستاوردهای واقعی این دهه است. مسئله جهت اثر است - اینکه بعد از جست وجو، آرام تر می شوید یا نگران تر.

این مقیاس دو دقیقه وقت می گیرد و همین جهت را نشان می دهد.

چرا جست وجو نگران کننده می شود

چند مکانیزم ساده در کارند و دانستنشان خودش کمک می کند.

موتورهای جست وجو محتوایی را بالا می آورند که کلیک بیشتری می گیرد، و تجربه نادر و دراماتیک همیشه کلیک پذیرتر از تجربه معمولی است. کسی که سرماخوردگی ساده داشته، در انجمن پزشکی پست نمی نویسد.

به این اضافه کنید که فکر انسان احتمال را از روی چقدر راحت مثالش به یادم می آید تخمین می زند. وقتی ده روایت نادر خواندید، آن بیماری در فکرتان شایع می شود - بدون اینکه هیچ عددی عوض شده باشد.

نگرانی به عنوان یک عادت

گاهی جست وجوی سلامت فقط یکی از نمودهای الگوی بزرگ تری است: نگرانی مزمن.

نسخه کوتاه پرسش نامه نگرانی پن استیت هشت گویه دارد و چیزی را می سنجد که با نگران بودن درباره یک چیز تعیین فرق دارد. نگرانی مزمن موضوع را عوض می کند ولی خودش می ماند: تمام که شد یکی، سراغ بعدی می رود. این پرسش نامه در دو دقیقه تمام می شود.

وقتی احساس را نمی شود نام برد

لایه سومی هم هست که در طب داخلی بیشتر از آنچه فکر می کنیم اهمیت دارد.

بخشی از آدم ها در شناسایی و بیان احساس هایشان دشواری دارند - ویژگی ای که در ادبیات پژوهشی ناگویی هیجانی نامیده می شود. برای این افراد، فشار روانی معمولاً از مسیر بدن خودش را نشان می دهد: دل درد، تپش قلب، سردرد، گرفتگی عضلانی.

این یعنی نشانه ساختگی نیست. کاملاً واقعی است؛ فقط مسیرش از جایی می آید که در آزمایش خون دیده نمی شود. فرم کوتاه پرسش نامه ناگویی هیجانی پرث شش سؤال دارد و می تواند نقطه شروع خوبی برای فهمیدن این مسیر باشد.

و اگر نشانه های بدنی پررنگ اند، سنجه مستقیم تری هم هست: پرسش نامه نشانه های جسمی شدت پانزده نشانه رایج را در چهار هفته گذشته مقدار می گیرد.

چند قاعده عملی برای جست وجوی سالم

• پیش از شروع تصمیم بگیرید کی تمام می شود. ده دقیقه، دو منبع. بی زمان جست وجو کردن همان جایی است که نگرانی می سازد.
• سراغ منابعی بروید که نویسنده و تاریخ دارند. متنی که نمی گوید کی نوشته شده و کی نوشته اش، قابل ارزیابی نیست.
• انجمن های تجربه محور را برای احتمال نخوانید. برای همدلی خوب اند، برای برآورد شیوع نه.
• شب جست وجو نکنید. ظرفیت تنظیم هیجان شب کمتر است و همان اطلاعات صبح، حال متفاوتی می سازد.
• سؤالتان را بنویسید و ببرید. ده دقیقه ویزیت با یک سؤال تعیین، از سه ساعت جست وجو مفیدتر است.

چطور بفهمیم یک پرسش نامه آنلاین قابل استناد است

دسترسی به این ابزارها به زبان فارسی در چند سال اخیر خیلی بهتر شده و این خبر خوبی است. اگر خواستید از بین گزینه ها انتخاب کنید، چند چیز ساده هست که در سی ثانیه قابل بررسی است:

• نام سازنده و سال انتشار نوشته شده باشد. ابزارهای استاندارد همه شناسنامه دارند. وقتی این ها نوشته شده، یعنی می توانید بروید منبع را ببینید.
• تعداد گویه ها با نسخه مرجع بخواند. کم یا زیاد کردن سؤال ها، جدول تفسیر نمره را بی اعتبار می کند - چون آن جدول برای نمره کل نسخه کامل ساخته شده.
• مرز تفسیر از پژوهش آمده باشد، نه از سلیقه. این اعداد قابل جست وجو و راستی آزمایی اند.
• خودش بگوید چه چیزی را نمی سنجد. این مهم ترین نشانه است.

یک جمله درباره ابزارها

هیچ کدام از این پرسش نامه ها تشخیص نمی گذارند و هیچ کدام هم چنین ادعایی ندارند. کارشان این است که یک حس مبهم را به چیزی قابل توصیف تبدیل کنند - که خودش قدم کوچکی است، ولی گفت وگوی بعدی با پزشک را کاملاً عوض می کند.

و یک توصیه آخر که ساده به نظر می رسد ولی در عمل کم پیش می آید: نتیجه را نگه دارید. یک نمره فقط عکس امروز است. دو نمره با فاصله چند هفته، یک روند - و روند تنها چیزی است که می شود از آن نتیجه گرفت.